Każdy zapewne pamięta moment, w którym drżącymi rękami zdzierał folie z czerwonej groźnie spoglądającej na nas mordy Diablo. Tak, tak każdy z nas to kiedyś przeżył (chociaż nie, ja kupiłem tylko LOD’a, a  CL miałem od kumpla, ale to już inna bajka =]) ten dreszczyk, gdy wkładaliśmy CD do kompa, kilkanaście minut wpatrywania się w instalacje i wreszcie upragnione włączenie gry... Na początku szok, oczarowanie grą, ucieszona gęba i godziny spędzone na bezsensownym lataniu po mapie, zapoznawaniu z każdym szczegółem i wykonywanie każdego questa po kolei, każdy z nas musiał przez to kiedyś przejść, ale co gdy w/w bieganie zaczyna nas nudzić ? Nie wystarcza nam już zabawa samemu, potrzebujemy czegoś większego, lepszego, sprawiającego więcej satysfakcji.

Krótka odpowiedź – CBN, tak  to on wraz z tą cholerną grą zabrał nam setki nawet tysiące godzin przesiedzianych przed komputerem klikając i poruszając się pikselami :] Wchodzimy na BN i już na początku kolejny szok "O K**** O CO CHODZI?", jednak z czasem opanowaliśmy wszystko i zaczęliśmy kolekcjonować swój dobytek, pierwsze runy na mefa, andy i Bóg wie gdzie jeszcze . Pamiętam jak dziś, radość sprawiał każdy znaleziony uniq , każdy kolejny run – tak wielu z nas przesiedziało kolejne setki godzin, aby potem skończyć z D2, niestety jeszcze większa część "idiotów" grających w tą grę posunęła się dalej, gdyż zabijanie potworów nie cieszyło już jak dawniej ?

Wchodzimy na gry typu "duel me noob" i znowu szok wychodzimy za miasto a tu jeb, jeb i rip, no cóż nic się nie stało w końcu to pierwszy raz, ale po kolejnych kilkudziesięciu rip’ach dochodzimy do wniosku, że coś jest nie tak =], próbujemy myśleć (tak o dziwo D2 playerzy myślą) i wreszcie udaje się nam dojść to wniosku, że to wina postaci. Spędzamy godziny na biciu nowego lvl’a, poprawnym rozdaniu statów i skilli, ubraniu postaci oraz treningu. Nasz bohater zaczyna nabierać kształtów, zaczynamy zaliczać pierwsze fragi z bananem na twarzy od ucha do ucha =] "To jest to". Kolejne bezcelowe godziny w zgarbionej pozycji spędzone na bieganiu i strzelaniu lecz tym razem do innych graczy, a nie do potworów =] Tak lecą tygodnie, miesiące...=], ale wkrótce "dorastamy" do czegoś więcej, czegoś co sprawi nam więcej satysfakcji i zabawy, mowa tutaj o turniejach. 

Wciągnięci przez jakiegoś kumpla trafiamy na PCL "WTF, czemu oni są tacy dobrzy?"^^ Treningi, treningi i jeszcze raz treningi, wreszcie nasz pierwszy tour – ostro dostajemy po dupie =], no cóż czego innego się można było spodziewać :P. Nie zniechęcamy się i dalej trenujemy zgodnie z słynnym powiedzeniem "Train Hard To Fight Easy", kolejny tour - udaje nam się wygrać mecz, a może i wyjść z grupy. Już to jest ogromnym sukcesem =] – teraz, gdy poznało się smak zwycięstwa, gorycz porażki, adrenalinę podczas gry oraz świetnych ludzi ciężko jest z tym skończyć, zatem brniemy w tym nadal przez kolejne parę lat, odnosimy coraz to większe sukcesy, zdobywamy szacunek i budujemy sobie reputacje.
Zanim się obejrzymy mija rok, dwa, trzy, cztery lata i jesteśmy już zupełnie inną osobą niż to dziecko z zafoliowanym pudełkiem od D2 biegającym bez celu po mapie na singlu, "dorośliśmy" zdobyliśmy doświadczenie i gra stała się czymś więcej niż tylko grą różnimy się tym, że nie trzyma nas ona sama w sobie tak jak kiedyś, ale liczą się inne wartości takie jak klan, kumple, turnieje, PCL. Ludzie z jednego klanu są zżyci bardzo mocno i w wielu przypadkach przejeżdżali całą Polskę wzdłuż i wszerz tylko po to, aby spotkać się, pogadać i wypić wspólnie piwko na zlocie^. Wydaje mi się, że każdy z nas przebył opisaną wyżej drogę może trochę w bardziej lub mniej odmienny sposób =].

D2 "zeżarło" nam dzieciństwo, niektórym już nawet dorosłość =], ale niestety na tym to polega. Przypomnijcie sobie te krzyki rodziców "WYŁĄCZAJ KOMPUTER NIE MA GRANIA PO NOCACH" na pewno każdemu z was przydarzyła się sytuacja tego typu  =]  Dla niektórych Diablo jest już sposobem na życie, zarabiają na tym pieniądze, prowadzą interes (pozdro Clone :D), ale są i osoby grające od rana do nocy w sumie, każdy z nas kiedyś tak napierał w tą cholerną grę, ale ile można J to podchodzi już pod "no lifeostwo" (pozdro Jaras :D),  ale to właśnie jest D2 i za to je kochamy J. Nie wiem jaki jest temat tego arta po prostu tak sobie usiadłem i zacząłem pisać, mam nadzieję, że chociaż paru osób przeczyta go do tego momentu  i przypomni sobie stare dobre czasy =].

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.

Powered by AkoComment 2.0!